در دنیای سازمان‌ها، روابط عمومی هرگز با زنگ تفریح تمام نمی‌شود؛ اینجا زمان با تپش‌های قلب بیمارانی شمرده می‌شود که در تاریکی سالن‌های مراقبت ویژه، تنها پناهگاهشان یک خبر درست و یک نگاهِ معنادار است. روابط عمومی، پیشانی عرق‌کرده و چشم بیدار یک سازمان است؛ حسی که قبل از طوفان، نسیم آرامش را حس می‌کند و در اوج بحران، چراغ راه را روشن نگه می‌دارد.
داستان ما از روزهای سیاه همه‌گیری کرونا آغاز می‌شود؛ زمانی که جهان در سکوتِ قرنطینه فرو رفت، اما در بیمارستان مسیح دانشوری، زندگی با تمام شدت جریان داشت. در آن روزها، تیم روابط عمومی با خلق «لانچر فرهنگی جبهه سلامت»، پلی دیجیتال و دراماتیک میان تلاش‌های خستگی‌ناپذیر کادر درمان و افکار عمومی برقرار کرد. آن‌ها با دوربین‌های روایت‌گر خود، فریادهای خاموش و لبخندهای خسته‌ی پرستاران را به گوش کشور رساندند و نشان دادند که چگونه اطلاع‌رسانی دقیق و همدلانه، می‌تواند در اوج بحران، امید را زنده نگه دارد.
اما موج بعدی طوفان، متفاوت بود. سال گذشته و در دوران جنگ‌های منطقه‌ای، از درگیری‌های ۱۲ روزه تا عملیات‌های اخیر در ماه رمضان، میدان نبرد تغییر کرد. دیگر شلوغیِ راهروها و ازدحام بیماران، تنها شاخصِ بحران نبود؛ بلکه «آماده‌باش شبانه‌روزی» و «هوشیاری فرهنگی» خط مقدم جدید بود. اگر در دوران کرونا، دوربین‌های روابط عمومی، اسطوره‌سازی از قهرمانان سلامت را بر عهده داشتند، در جنگ‌های اخیر، آن‌ها به نگهبانان امنیتِ روانی جامعه تبدیل شدند.
تیم روابط عمومی بیمارستان مسیح دانشوری، با تجربه‌ی از دوران کرونا، حالا در خط مقدم نبرد فرهنگی ایستاده بود. آن‌ها می‌دانستند که در جنگ‌های امروزی، اطلاعات نیمی از میدان نبرد است. آن‌ها با همان دقت و همان عشق دوران کرونا، اما با جدیتی بیشتر، تلاش کردند تا شایعات را بی‌اعتبار کنند و از تلاش‌های شبانه‌روزیِ کادر درمانی که در شرایط آماده‌باش دائمی، جانِ مردم را نجات می‌دادند، به درستی پرده بردارند. آن‌ها ثابت کردند که روابط عمومی، تنها مدیریتِ خبر نیست؛ بلکه مدیریت امید و اعتماد در سخت‌ترین لحظات تاریخ است.
این پیوند ناگسستنی میان «روایتگری در بحران» و «عمل در خط مقدم»، نشان می‌دهد که روابط عمومی، روح تپنده‌ی هر سازمانی است. بدون این چشم‌های بیدار، سازمانی بزرگ، در تاریکی بی‌اطلاعی غرق خواهد شد.
امروز، با گرامیداشت روز جهانی و هفته‌ی روابط عمومی، باید از کسانی قدردانی کنیم که روح سازمان‌ها را زنده نگه می‌دارند. 
تقدیم به همه‌ی همکاران روابط عمومی بیمارستان مسیح دانشوری و تمام رسانه‌های سلامت که با صبر، مهربانی و هوشمندی، صدای امید را در سکوت بحران‌ها فریاد می‌زنند. شما چشم‌های بیدار، گوش‌های شنوا و قلب‌های مهربان جبهه‌ی سلامت هستید و این جایگاه، شایسته‌ی بیشترین احترام و پاسداشت است.